wat is ego

Wat is ego, oftewel pijnlichaam? Hoe geneest het? [10 tips]

Wat is het ego eigenlijk, en waarom gedraagt het zich soms ongewenst? Hoe kun je het oplossen? Je zou ook wel het woord ‘pijnlichaam’ kunnen gebruiken als je het over ego hebt. Via dit artikel kun je meer inzicht krijgen in het (helen van het) pijnlichaam.

Wat is het ego/pijnlichaam?

Laten we beginnen met wat snelle definities. Het ego is een foutieve zelf, gecreëerd door onbewuste identificatie met het denken. Het denken is niet wie je bent, maar het denken is je ego. Een spookbeeld van wie je bent. Daarnaast is ego ook: toekomst en verleden. In de toekomst zoeken naar een verlossing of vervulling, en overleving veiligstellen. Voor het ego bestaat het nu namelijk niet, alleen het verleden en de toekomst.

‘En hoe pas ik in de wereld? Wat is mijn plaats erin? En ik dan?’ Dat zijn belangrijke vragen voor het ego.

Het ego wil altijd opvallen, speciaal zijn, macht hebben, in controle zijn, afstand creëren, oppositie, vijanden, en nóg meer van dat allemaal. En zelfs als het daarin slaagt, wil het altijd meer. Het ego wil daarnaast altijd iets van andere mensen, het heeft altijd een verborgen agenda, een gevoel van ‘niet genoeg’, ‘onvoldoende’ en ‘gebrek’. Het gat tussen ‘ik wil’ en ‘wat is’, is een constante bron van irritatie.

We zijn verslaafd aan de drug van goedkeuring, waardering, aandacht… Het gaat er niet om geliefd te zijn, maar om lief te hebben.

Het ego is een illusie, en creëert illusies die het ook nog eens zelf in leven houdt. Het is een geconceptualiseerd gevoel van ik. ‘Dit ben ik, dit is mijn grens, daar zijn de anderen, en wij zijn niet een.’ Omdat het ook constant in angst is, wil het ook bescherming bieden aan dit foutieve gevoel van ik, dus het ego is constant in aanspanning, fysiek en psychologisch.

Een ander bekend verschijnsel van het ego is dat je steeds gelijk wil hebben. Ongelijk hebben was gelijk aan dood gaan voor onze voorouders. Daar komt de dwangmatige behoefte vandaan om gelijk te halen in een discussie, je stelling te verdedigen, en jouw waarheid te verkondigen. Dat komt voort uit angst. Het is een vorm van geweld.´Nee, jij hebt het fout. Ik weet het beter.´

Het ego vergelijkt zich ook constant met anderen:

  • Vergelijken met…
  • Beter dan…
  • Niet zo goed als…

Betekent dat dan dat we ons altijd maar moeten inhouden? Zo zwart-wit is het niet. Je kunt je natuurlijk wel uitdrukken hoe je je voelt en hoe je over iets denkt. Het gaat er meer om of je dat vanuit ego-identificatie doet, of vanuit je echtheid (en je echtheid is altijd vriendelijk).

Hoe indentificatie met gedachten het recept voor het ego vormt

pijnlicham en ego

Gedachten zijn handig om te hebben! Het verstand is een prachtige tool! Wanneer echter het gevoel van zelf geïnvesteerd wordt in je gedachten, dus als je leeft alsof je je gedachten bent, wordt het problematisch.

Het gevoel van zelf is per definitie problematisch: je kunt ‘problematisch’ en ‘zelf’ niet scheiden.

Stel dat iemand geïdentificeerd is met zijn gedachten. Obsessies, diep genestelde gedachten die je nooit verlaten, overtuigingen, geloven, diep gewortelde gedachtevormen waarmee hij rondloopt, die ziet hij dan ook allemaalals ‘ik’. Hij ziet ze niet als gedachtevormen waarmee hij rondloopt, maar hij ziet ze als hemzelf: hij denkt dat hij zijn gedachtevormen is, zijn overtuigingen is… Dat hij die persoon is die constant naar mensen zoekt om het oneens mee te zijn. En dat allemaal om zijn gevoel van ik te versterken. Hij is zijn gedachten.

Rondlopen met een met ‘ik’ gevulde gedachte is een problematische levenssituatie. Je ervaart je leven dan constant als problematisch, want je leeft dan vooral in verleden en toekomst, wat problematisch is. Dit huidige moment daarentegen, is dat nooit. Je gevoel van zelf is, wanneer het in het nu is, niet geïnvesteerd met iedere gedachte die opkomt. Er is nog wel een stroom van gedachten, dat kan, maar je bent er dan niet meer mee geïdentificeerd (het recept voor het ego).

Laten we even puur naar het pijnlichaam kijken: wat is het?

pijnlicham en ego

Het pijnlichaam is verslaving aan emotionele pijn. Onder andere (niet verwerkte) pijn en emoties uit het verleden. Op dat moment hou je ervan om in negatieve gedachten op te gaan, verzameld in jou als entiteit. Er is dan een energieveld van pijn, van verleden ervaringen, die we in ons dragen, en die uit zich soms, als het actief wordt: het pijnlichaam. Het houdt van pijn en het laatste wat het wil is vrij zijn van pijn, want jij bent het pijnlichaam dan, het neemt je over. Soms kan de periode dat iemand zijn pijnlichaam ‘is’, maanden duren!  Deze diepe behoefte aan ongelukkigheid is niet bewust, anders zou het nooit overleven. Bewustwording is dus het medicijn.

Het ego is paranoia: het ziet iedereen als zijn vijand, en het is ook bang van ze.

Er is een door onze verstand gemaakte entiteit die bestaat uit denken en gedachtepatronen, en die voedt zich van weerstand en reactiviteit. En het wil steeds meer. Het is nooit groot genoeg. Deze ‘kleine ik’ Is nooit genoeg. Maar de waarheid is: we weten al genoeg… Het pijnlichaam is een verslaving aan ongelukkigheid. Het wil de pijn van het verleden vernieuwen door het opnieuw te voelen. Pijn is genot voor het pijnlichaam, en het wil er steeds meer van. Je denkt dan dat jij die slachtofferrol bent. Als je er eenmaal geïdentificeerd mee bent, wil je het niet kwijt. Het ego wil geen einde aan zijn problemen, want ze zijn een deel van zijn identiteit. De grootste angst van het ego is zijn eigen einde. Dus het heeft ook angst voor het ophouden van ‘mijn problemen’, want dat betekent het einde van ‘ik’.

Je hebt in die emotionele pijn geïnvesteerd, dus wil je het niet kwijt. Je gelooft dat jij deze fictie bent. Je bent liever de pijn, het pijnlichaam, dan het onbekende verkennen en het bekende verliezen. Observeer je hechting aan de pijn van je ongelukkige zelf en het merkwaardige plezier dat je ervan krijgt om ongelukkig te zijn.

Je ego bestaat alleen in jouw hoofd. Verder bestaat het niet.

En hoe ontstond het dan? Het gevoel van ‘ik’ is ontstaan door het meest fascinerende mentaal geconstrueerde verhaal van de wereld: het verhaal over mezelf, met bijbehorende emoties en alle identificaties ermee: alle reactieve patronen, alle kennis, alle meningen, standpunten, successen, wat je bereikt hebt en niet bereikt hebt… Dit zijn allemaal gedachten! Het begint in de jeugd, wanneer een kind zegt: ‘Dit is mijn speelgoed.’ Dit is het begin van een door het gedachten gecreëerde ik, het begin van een verhaal. De gedachtevorm is belangrijk, niet het speelgoed, omdat de gedachtevorm een gevoel van zelf geeft. 20 jaar later: ‘Dit is mijn BMW.’

Hoe het pijnlichaam van zaken zoals conflict en klagen smult

pijnlicham en ego

Het opmerkelijke is: door ego overgenomen mensen houden van hun gevangeniscel. Een sterk kenmerk van het ego is: jezelf als slachtoffer zien, wat zich bijvoorbeeld uit in klagen. Het ego wil geen einde aan zijn problemen, want ze zijn onderdeel van zijn identiteit. Al die problemen en al dat geklaag geeft definitie aan je zelfbeeld. Het maakt je tot iemand. Het ego, oftewel het pijnlichaam, zal dus meer negativiteit naar zich toe willen trekken, zodat het meer kan gaan klagen.

Klagen is een van de favoriete manieren waarop het ego zich wil versterken. Door dit te doen maak je anderen of een bepaalde situatie fout, en jezelf gelijk. Door jezelf gelijk te geven voel je je superieur. En door je superieur te voelen versterk je je gevoel van ik. In realiteit versterk je alleen maar de illusie van ego. Het heeft conflict, vergelijking met anderen, afstand en vooral meer nodig. “Dit ben ik, en dat ben ik niet.”

Is het niet logisch dat we geen conflict en afstand willen? Niet voor het ego. Door het ego overgenomen mensen versterken hun gevoel van identiteit door in conflict te zijn met anderen, of door een opmerking te maken die het gevoel van zelf van een ander verkleint. Dit gebeurt onbewust. Deze opmerkingen zijn onbewust ontworpen om het gevoel van zelf van een ander te verkleinen en daardoor je eigen aparte, losse, afgezonderde gevoel van bestaan een beetje te versterken. Het enige wat dit betekent is dat de illusie van ik is vergroot. Ze hebben dus alleen hun illusie vergroot. Voor de illusie voelt het geweldig…. Voor even!

Het pijnlichaam houdt zichzelf in stand door te vechten tegen wat er is.

Klagen (ook in ons hoofd), mentaal labelen van mensen (face-to-face als je met anderen praat of als je over ze denkt), schreeuwen, fysiek geweld, klagen over wat anderen niet hebben gedaan, wat ze gezegd hebben, wat ze zouden moeten doen of niet hadden moeten doen… Dit schept allemaal afstand, en de overleving van het pijnlichaam hangt ervan af. Het pijnlichaam houdt ervan. Het smult van ellende, pijn, geklaag en conflict.

Voel de compulsie die je hebt voor verdriet en slachtofferrol. Voel de emotionele hechting die je ermee hebt. Merk dit gewoon op. Je hoeft verder niks te doen. Met bewustzijn komt vrijheid. – Eckhart Tolle

Het ego houdt ervan om te klagen over mensen en situaties. Als je klaagt is de implicatie dat jij gelijk hebt en de andere ongelijk. Er is niks dat het ego meer voedt dan gelijk hebben, en het gevoel van superioriteitsgevoel. Je wil op zo’n moment iemand ongelijk geven om je gevoel van ‘ik’ te versterken.

Je kent vast wel van die mensen die constant klagen: het hele universum is tegen hen. De wereld is hun vijand. Ze hebben zich geïdentificeerd als ‘ik de klager’, met ‘ik en mijn problemen’, ‘ik en mijn geklaag.’ Zouden ze de volgende vragen kunnen beantwoorden? ‘Wie ben je nog als je niet meer zou klagen, als je niet constant denkt aan ik en mijn problemen?’ ‘Stel je voor: er is geen toekomst en geen verleden. Als ik dat zou wegnemen. Wat is er nog over van je?’ Ik weet het niet.’ De waarheid is: klagen verbetert de situatie niet. De oplossing voor deze mensen? Acceptatie en overgave.

Identificatie met conflict, geklaag en problemen…

pijnlicham en ego

Het verhaal van ‘ik’ wordt gedefinieerd door problematiek. De kleine ik zoekt iets om op tegen te zijn. Een persoon, een situatie, een plek… Altijd klagen. Je hebt mensen waarvan je kunt zeggen: wie zouden ze zijn zonder hun problemen? Je hebt er vast een paar ontmoet. ‘Waar is de vetvlek? Daar is ie. Ze hadden er lang geleden wat aan moeten doen. Het is verschrikkelijk lelijk zo, vind je niet!’ ‘Jij hebt ongelijk, ik heb gelijk.’ Het gevoel van ‘ik’ in zo’n persoon is dan enorm toegenomen. Wie zou zo’n persoon zijn zonder zijn problemen?

Ik heb gelijk en de hele wereld heeft het fout.

Nu denk je dat je een beetje meer weet over jezelf. Het gevoel van ‘ik’ is wat groter geworden. Door te klagen. De woede en de frustratie komen dan op, want niks in deze wereld kan voldoen aan de verwachtingen die je door het verstand gemaakte ik stelt, omdat je het nooit compleet vindt. Constant denkt de kleine ik: ‘Maak me compleet. Mensen, dingen, maak me compleet.’  En vroeg of laat treedt er frustratie op want het kan niet waargemaakt worden. Je bent namelijk al compleet, en als je de sluier van het ego wegneemt zie je het.

Weet dat je een illusie verdedigt – Eckhart Tolle

Als ik niet meer klaag, betekent dat niet dat ik over me heen laat lopen?

Klagen moet niet verward worden met met het informeren van iemand over een fout dat rechtgezet kan worden. Er is geen ego als je gewoon de feiten vertelt, bijvoorbeeld dat de soep wat koud is en verwarmd kan worden. ‘Hoe durf je me koude soep te serveren!’ Dat is klagen, het ego. Er is daar dan een ‘ik’ die ervan geniet om persoonlijk aangevallen te zijn: de ik die ervan geniet om iemand ongelijk te geven. Het pijnlichaam wil vaak zelfs geen verandering, zodat het kan blijven klagen.

Betekent dat dat je over je heen laat lopen, dat je een deurmat wordt? Nee. Stel dat iemand vraagt: ‘Mag ik duizend euro van je hebben?’ Zeg dan rustig: ‘Nee.’ Wat je niet doet: ‘Hoe durf je! Etc.’ Goede acties komen voort uit ‘ja zeggen tegen het nu’ en soms is dat een ‘nee’. ‘Ik respecteer je mening en ik waardeer dat je het me deelt, en nee.’ De mens wordt geaccepteerd, ook het gedrag is wat het is, én je zegt nee. Het is geen reactieve nee. Het is daardoor zelfs een krachtige nee.

Gelijk hebben is voor het ego zelfs belangrijker dan vrede

ego en pijnlichaam

Je wil vrede. Iedereen wil dat. Er is alleen een deel in je dat drama, conflict en afstand wil, en constant in strijd is om te overleven. Het zorgt ervoor dat je een hardere stem opzet. Het is je verstand die aan het racen is om zijn positie te verdedigen, om zichzelf goed te praten (bijvoorbeeld als iemand iets van jou in twijfel trekt), om aan te vallen. Dit deel wil liever gelijk hebben dan vredig zijn. En al die negatieve ervaringen, zoals dat aanvallen, daar houdt het pijnlichaam zo van.

Je eigen mentale positie verdedigen is verschrikkelijk, maar het wordt als normaal gezien.

Neem het volgende verhaal in een werksituatie. ´Wist je dat deze methode je veel te veel tijd kost?´´Ja ja, ik weet het.´ En hij ging tóch door met die methode. Hij gaf het toe maar op de en of andere manier gaf het hem genot, ook al was het schadelijk. Het was een egoreactie: Ik ben niet dom, niemand vertelt me wat ik moet doen! Hij was zijn ego aan het verdedigen.

Wat nou als er aanwezigheid was in hem op dat moment? Opnieuw: hij deed methode a, de collega’s komen en vragen: ‘Weet je dat het schadelijk voor je is?’ Hij zegt: ‘Ik weet het, jullie hebben gelijk. Het geeft me zoveel genot om het zo te doen. Ik kan er niks aan doen. Ik weet dat jullie gelijk hebben maar ik hou zoveel van methode a, en ik zit er mee.’ Dan zou zijn ware kracht ontwaakt zijn! Kwetsbaarheid en eerlijkheid zonder een beeld verdedigd te moeten hebben. Terwijl het ego zegt: ‘Dit is zwakte, verdedig jezelf!’ Het had daardoor een schitterende ontmoeting geweest kunnen zijn, met liefde. Maar het ego stond dat niet toe. Het wilde zich verdedigen.

Liefde VS ego, dat alles persoonlijk neemt

Het ego neemt alles persoonlijk, maar de waarheid is: wanneer iemand een vervelende opmerking maakt, is dat niet een mens die de opmerking maakt. Er is dan alleen maar menselijke onbewustheid, die de opmerking maakt. Zulke opmerkingen zijn nooit persoonlijke aanvallen. Dat lijken ze alleen door de ogen van het ego. Ken je mensen die alleen maar hun leven lijken te wijden aan verdriet verspreiden? ze leven in een staat van geen overgave. Vergeef ze. Er is niks persoonlijks aan. Dat is niet wie ze zijn. Want wat we zijn, is liefde.

De waarheid hoeft niet verdedigd te worden. Je verdedigt jezelf. Of beter gezegd de illusie van jezelf. De waarheid is slechts een bundel van gedachten. gedachten kunnen naar de waarheid wijzen, maar ze zijn niet de waarheid. Kan de waarheid in woorden gezet worden?  Ja, maar de woorden zijn het natuurlijk niet. Ze wijzen er alleen maar naar. Mensen werden er vroeger om vermoord: het in woorden zetten van de waarheid. Als je gelooft dat alleen je eigen religie de waarheid is, gebruik je het via het ego. Jij bent de waarheid. Zoek Het niet buiten je. Maak er verbinding mee. dan zullen al je acties en relaties de eenheid reflecteren met al het leven dat je diep van binnen ervaart. Dat is liefde.

Het ego denkt dat conflicten van zichzelf zijn. Maar ook voor conflct en lijden geldt: niks is persoonlijk. Denk je echt dat je lijdensverhaal exclusief jouw verhaal is? Denk je dat niemand anders die gedachten (bijvoorbeeld van angst) heeft? Ik kan je beloven dat die gedachten niet van jou zijn, en al helemaal dat je je gedachten niet bent.

Het ego wil niet veranderen, terwijl alles constant in beweging is

Het ego wil zich vasthouden, hechten aan wat was: de oude cyclus, maar je moet de sterkste versie van jezelf worden, en dat kan niet door aan het oude vast te houden. Realiseer je dat je niet meer kunt worden wie je vorig jaar was. Het is een jaar later nu. Laat die vent sterven. Je mag een jaar later anders zijn, vooral als je dingen hebt meegemaakt die je wijsheid geven. Het is moeilijk, want de oude ik was populair, had vrienden, deed coole dingen… Verander in het gezicht van de mensen die je waarderen. Dat is het moeilijkste.

Tegelijk moet je dit moeilijke en pijnlijke proces van verandering ook zijn gang laten gaan en niet te snel omhoog willen klimmen: de vlinder die te snel uit zijn cocon geholpen wordt door een mens, wordt misvormd. Accepteer dus dat het tijd kost om jezelf te ontwikkelen.

Een ander veelvoorkomend voorbeeld waarbij het niet willen veranderen van het ego een probleem vormt, is stress… Stress is een veranderlijke, ‘fleeting condition’, iets tijdelijks. Het is dus niet iets waar je altijd mee moet leven. Word niet misleid doordat je erin geïnvesteerd hebt en door te denken dat het je identiteit is. Wanneer je ontspant, kun je alles oplossen.

Stress is een angstige reactie op de constante veranderingen in het leven. Het is een excuus dat we vaak gebruiken voor niet verantwoordelijkheid nemen om bij onze gevoelens komen. Maar het slachtoffer spelen verandert niks aan de situatie. De volgende keer dat je stress ervaart, vraag jezelf: waar ben je bang voor?

Het pijnlichaam vreet energie

wat is ego en pijnlichaam?

Je ziet soms bij mensen die opeens een heel zware ziekte of handicap krijgen, dat het ego verdwijnt. Deze mensen met een enorm ego worden heel vriendelijk, wijs en hartelijk als ze ziek zijn. Het pijnlichaam heeft namelijk heel veel energie nodig. Als je ziek bent heb je weinig energie, en gaat al die beschikbare energie in je genezing zitten, in plaats van je pijnlichaam. Je zult vaak zien dat mensen die langzaam genezen, hun ego blijven behouden, omdat het de beschikbare energie opslokt. Het ‘ik’ bestaat uit een bundel van gedachtevormen, en uiteindelijk lost het op. Soms zelfs eerder dan het lichaam dood gaat. Het wordt dan te zwaar om ook nog eens die ‘ik’ erbij te hebben.

Soms vindt het ego wel degelijk geluk! Maar voor heel even…

Tijdelijk kan het pijnlichaam in een gemoedstoestand van opluchting zijn. Het kan zich niet voor lang veroorloven om te zijn wat het niet is.
Niet lang in vrede… Niet lang in vreugde… Want al die dingen ontstaan alleen als er geen oppositie is met wat er is: vrede en vreugde zijn juist een diepe omhelzing van wat is. Het bestaan van het pijnlichaam hangt af van het niet accepteren van wat er is. De behoefte aan conflict keert terug…

Het collectief ego

Partij Denk

De kleine ik sluit zich aan bij andere kleine ikken. Die kleine ik wordt dan wij. ‘Ik tegen de rest van de wereld’ wordt ‘wij tegen de rest van de wereld.’ Denk aan nationalisme, hooligans of religieuze mensen (niet de religies zelf!). Er is op die manier een persoonlijk pijnlichaam (ook van je familie) en een collectief pijnlichaam (de hele mensheid).

De collectieve ziekte, oftewel krankzinnigheid van de mensheid, is: leiden veroorzaakt door mensen op andere mensen. Wel ontstaat er een nieuwe staat van bewustzijn. Een nieuwe staat van bewustzijn ontstaat wel al: het Aquarius-tijdperk.

Meer inzichten over het ego/pijnlichaam

  • Dood gaan is alles van het ego verliezen: status, carrière, aanzien, vrienden, prestige.
  • Je wil het pijnlichaam niet wegdoen omdat je anders jezelf denkt te verliezen: het ego.
  • Alle ego’s zijn van binnen hetzelfde: namelijk identificatie en afstand.
  • Het ego houdt niet van vrede.
  • Ego wil het beeld van wie je bent versterken. Het beeld van de spook-zelf die ontstond toen gedachten, een grote zegening alswel een grote vloek, het geluk begonnen over te nemen van de verbondenheid met zijn, de bron.
  • Wanneer je je superieur of inferieur aan iemand voelt, is dat je ego.
  • Macht over andere mensen is zwakte vermomd als kracht. Werkelijke macht zit van binnen, in het nu.
  • Wanneer je iets aan iemand vertelt, en je jezelf daardoor superior voelt, is dat je ego. Wanneer je je inferieur voelt is dat ook het ego.
  • Je wil acceptatie en bewondering. Verlegenheid is: angst voor afkeuring en kritiek, wat voor een verkleining van het gevoel van ‘zelf’ zorgt.
  • Wordt iemand uitgelachen? De gedachte wordt uitgelachen, niet de persoon zelf.
  • Het simpele genot van ‘zijn’ kan er niet bij zijn voor het ego. Er is alleen plek voor angst of ‘willen’. Er is alleen plek voor reactie. Het ego zoekt constant genot of zelfs pijn.

Hoe kan mijn ego/pijnlichaam loslaten? Is het te helen? 10 tips

ego en pijnlichaam

Voel je het pijnlichaam opkomen? We vechten er niet tegen, en we proberen er ook niet vanaf te raken. We observeren het, staan het toe, zien het, voelen het en staan toe wat er is, ook de pijn. Dat is heel krachtig, het impliceert dat je aanwezig bent. Bewustzijn is het besef: jij bent de pijn niet, het is oude pijn. Je bent acceptatie naar de oude pijn. Je identificeert je er daardoor niet mee. Dit leidt tot vergeving, en vergeving kun je niet proberen te hebben. Het is een natuurlijk gevolg van aanwezigheid.

Wat je ook kunt doen, bijvoorbeeld in een relatie, is om simpelweg bewust te worden van het pijnlichaam, in jezelf of in je partner, en om het te vertellen aan elkaar: ‘Ik voel dat pijnlichaam weer. Je had toen A gedaan en toen voelde ik B.’ Hieronder vind je nog 10 manieren om met het pijnlichaam te leren omgaan:

  1. Hoe laat je de negativiteit los? Door het los te laten!  Hoe laat je hete kolen in Je handen los? Voel dat het negatief en pijnlijk is en laat dat los. Angst kan niet overleven in het nu. Laat alle weerstand los. Dat heet overgave. Overgave is geen zwakte maar er zit veel sterkte in. Je bent dan intern vrij.
  2. Niet meer identificeren met materiële bezittingen is een andere manier. We zijn namelijk meer dan dat. Die is nog overduidelijk, maar het gaat over in subtiele gedachtevormen: identificatie met andermans meningen over mij: wat vindt de wereld van mij? Word ik belangrijk gevonden?
  3. Kun je deze klagende stem betrappen en erkennen voor wat het is? Namelijk de stem van het ego? Het is niks meer dan een geconditioneerde gedachte. Dan realiseer je je ook dat jij niet de stem bent, maar de persoon die er bewust van is. Ego impliceert onbewustheid. Bewustzijn en ego kunnen niet samenleven. Je kunt niet tegen je ego vechten, op de zelfde manier dat je niet tegen duister kunt vechten. Erken dus het bewustzijn in je. Het licht van bewustzijn is alles wat je nodig hebt. Jij bent dat licht.
  4. Bewustwording! Dat gevoel van identiteit houdt van het hebben van problemen, conflicten, vijanden… Maar het zal je dat nooit openlijk vertellen. Het moet onbewust blijven, want als je het bewust maakt ga je om je patronen lachen en dat is heel bevrijdend. Je ziet geconditioneerde gedachtepatronen. Daar is niks persoonlijks aan. Maar je ziet ze. Zien is het begin van ervan vrij te zijn. Het zien betekent dat je er niet meer compleet mee geïdentificeerd bent.
  5. Stel dat je frustratie voelt, en een zekere identificatie daarmee (goed nieuws: je bent al bewust!). Het is oké. Je merkt het op. Je ziet het voor wat het is. Dat betekent: jij bent niet de frustratie.  Je ziet het. Als je het niet had gezien, ben je het…
  6. En laat dus alle hechting, verlangens en angsten gaan, en de wil om in controle te zijn. En zeg tegen jezelf: “Ik vertrouw je, lichaam. Ik vertrouw je, spontaniteit. Ik vertrouw je, onderbewuste. Ik vertrouw je, de intelligentie die mij leidt. Ik vertrouw alles wat door me heen gaat en alles wat in mij gebeurt.“
  7. Daarnaast is in het hier-en-nu komen een directe oplossing tegen het ego. Die kleine ik Is gebaseerd op het verleden, of eigenlijk: gebaseerd op interpretaties van gebeurtenissen in het verleden. Het heeft door de jaren heen in je hoofd een beeld van ‘ik’ gecreëerd. Het heeft vijanden (niet alleen in de vorm van mensen maar ook in de vorm van bijvoorbeeld situaties, condities en plekken) nodig om zijn gevoel van afzondering, afstand en afgescheidenheid in stand te houden. En de aartsvijand is het huidige moment. Het is altijd in oppositie tegen het huidige moment, altijd ertegen in verzet. Het maakt het huidige moment tot iets waar je ‘tegen’ moet zijn. En wat is het huidige moment? Leven. Want leven kan niet op een andere plek of moment plaatsvinden behalve in het nu.
    Word dus vriendelijk met het pijnlichaam, en dat doe je door vriendelijk te zijn met het nu. Het is onderdeel van nu. Accepteer simpelweg dat het er is. ‘Daar is het, ik voel het.’ Dat impliceert dat je weet dat het daar is. Dat impliceert weer dat er genoeg aanwezigheid in je is om het te zien. Dat betekent dat jij het pijnlichaam niet meer bent. Dan kun je er acceptatie naar brengen. ‘Daar ben je dan, pijnlichaam! Hoe voelt dat energieveld in mijn lichaam?’ Dat is alles wat je hoeft te doen. Wanneer je het pijnlichaam bent, kun je niet vriendelijk zijn met het nu. Dat zit in de aard van het pijnlichaam. Als er aanwezigheid in je is, kun je het pijnlichaam accepteren.
  8. Bovendien: als je aanwezig bent, verdwijnt je behoefte om speciaal/perfect te zijn. In het perspectief van het ego ben je dan heel gewoon. Je ware buitengewoonheid ligt echter verborgen in je gewoonheid.
  9. Ook kun je zeker wat aan het ego van anderen doen: non-reactief zijn tegen het ego van anderen is juist kracht. Het is niet persoonlijk, je gedraagt je je er dan ook niet meer naar. Je brengt hierdoor ook de gezondheid in anderen terug. Niet reactief zijn is ook vergeving. Je kijkt door het ego heen naar de gezondheid als de essentie van de andere persoon.
  10. Tot slot kun je beseffen dat conflict alleen maar in ons hoofd bestaat: je gelooft in je drama, je gelooft in je leugens. Voor de rest van de wereld is het niet waar.

Jezus: ‘Vergeef ze want ze weten niet wat ze doen: ze wisten niet beter. Ze zijn niet bewust.’

Doorzie de illusies en paradoxen van het ego

ego

Wie is die ‘ik’ die zich steeds meer wil voeden met gedachten en met identiteit, een gevoel van ‘ik’? Als je het over jezelf hebt, als je ‘ik’ zegt, refereer je normaal gesproken naar ‘ ik en mijn verhaal.’ Dit is de ‘ik’ van je likes en dislikes, van je angsten en verlangens, de ‘ik’ die nooit tevreden is voor een langere periode.
Het is echter een door een gedachte gecreëerd: het gevoel van wie jij bent, geconditioneerd door het verleden, en zoekend om zichzelf te vervullen in de toekomst.

Je hebt geen leven. Jij bént leven.

Kun je zien dat deze ik maar een tijdelijk iets is? Wie is degene die dit ziet, wie is degene die hiervan bewust is? Dat ben ik. Dit is de diepere ik, die niks te maken heeft met verleden en toekomst. Wat zal er over zijn van al je angsten en verlangens, en alle aspecten van je problematische levenssituatie, die iedere dag het grootste deel van je aandacht opeisen? Een steen op je graf. Een deprimerende gedachte voor je gecreëerde zelf. Maar voor jou is dit bevrijdend!

Ik ben niet de inhoud van mijn leven. Ik ben het leven. Ik ben.

We denken ook dat we via het ego compleet kunnen worden. Andermans mening over mij: ‘Iemand vind mij geweldig. Ik word erkend door anderen
Als ik erkenning krijg van anderen, als anderen erkennen hoe geweldig ik ben, dan heb ik mezelf gevonden.’ Dit is uiteraard niet de manier om vervulling te vinden.

Fight Club en The Matrix leren ons dit op een fantastische manier:

  • It’s only after we’ve lost everything that we’re free to do anything.
  • Spoon boy: Do not try and bend the spoon. That’s impossible. Instead… only try to realize the truth.
    Neo: What truth?
    Spoon boy: There is no spoon.
  • You have to let it all go, Neo. Fear, doubt, and disbelief. Free your mind.
  • Neo: Why do my eyes hurt?
    Morpheus: You’ve never used them before.

Wat kan ik nog meer doen wanneer het pijnlichaam opkomt?

Erken het, maar niet in de zin van identiteit: ‘Ik ben ongelukkig.’ Maar wel: ‘Er is ongelukkigheid in me. Dit heeft niks met identiteit te maken.’ De valstrik zit hem in het creëren van een gevoel van zelf op basis van de inhoud van het verstand. Als er niks aan gedaan kan worden, accepteer je dat ook: ‘Dit is hoe het is. ik kan het of accepteren of er slecht over voelen.’ Doe het volgende:

  • Focus je aandacht op het gevoel in je.
  • Weet dat dit denken het pijnlichaam is.
  • Accepteer dat het er is, samen met de negatieve emotie.
  • Denk er niet aan. Dan stopt de identificatie met jezelf.
  • Laat het gevoel niet in een gedachte veranderen.
  • Oordeel of analyseer niet.
  • Maak er geen identiteit van voor jezelf.
  • Blijf aanwezig.
  • Wees naast het gevoel ook bewust van degene die observeert. Dat is de kracht van het nu, je eigen bewuste aanwezigheid.
  • Zie wat er gebeurt.
  • Je blijft liever in pijn uit angst je bekende  ‘identiteit’  te verliezen.
  • Observeer dit alles bewust!
  • Je kunt gehecht zijn aan je lijden. Je wil jezelf intact houden en het lijden is een essentieel onderdeel van jezelf geworden. Op het moment dat je dat inziet, is de band verbroken.
  • Observeer het verzet in je. Observeer het eigenaardige plezier dat je ontleent aan het ongelukkig zijn.
  • Voel het ongewenste gevoel zonder het te Labelen. Laat het los staan van de persoon die het veroorzaakt heeft. Geen slachtofferrol.
  • Zonder tijd kan negativiteit niet bestaan. Ga dood voor het verleden

Bekijk tot slot deze mooie reflectie op het ego

In onderstaande video geeft Sanny Verhoeven haar mooie reflectie over het pijnlichaam, oftewel het ego.

Het goede nieuws is dat je je ego kunt trainen, bijvoorbeeld met een geleide meditatietekst.

Gerelateerde artikelen: ook interessant?

Bedankt voor het lezen. Reageer even hieronder en dan zal ik reageren & deel dit met je vrienden! Sharing is Caring.

  • Ramon
    Beantwoorden

    Bedankt voor het uitgebreide artikel, een van de beste stukken die ik ooit las over het ego.
    Zelf heb ik ook last van mijn ego, het is al stukken minder als ooit tevoren maar de laatste weken steekt hij weer de kop op en ben ik weer erg hard bezig om mezelf maar te moeten bewijzen en dat sloopt me echt daarvoor ging ik ook weer op zoek naar info over dit onderwerp.
    De afgelopen tijd ben ik zowat de gehele dag en ook in de nacht bezig met moeten presteren en indruk maken en hoe ik dat voor elkaar moet krijgen, ik kom aan niks anders meer toe maar vanmiddag moest ik er om lachen en was ik bewust van de patronen van het ego en ik hoop dat dit het begin is van een betere periode en dat moet lukken zo met deze info.

    • Rubin Alaie

      Super dat je erom kon lachen, dat is het ultieme waarnemen van het ego!